به نظر من می رسه که انسان،
آدم،
جزو اولین مصنوعات کارخانه الهی بوده است.
جزو اولین حیوان ها!
دلیلش اینه که عین خط تولید ماشین،
ماشینهای خارجی منظورمه البته،
هرچه بر تجربه خداوندگار یا عمله های بی مزد و مواجبش افزوده شده، چیزهای بهتری خلق شده است! توانایی های بالاتری پیدا شده است...
مثال لازم نیست بزنم، شما نمی تونی گوش خودت را تکون بدی! نه شامه ات اندازه سگ قدرت داره، نه به خوبی جغد می تونی بشنوی، نه از درخت می تونی آویزون بشی و به یک درخت دیگه بپری نه می تونی حتی در اوووووج گرسنگی و اشتها، اگه یک گوسفند، یک آهو، یک مرغ یا تیهو را جلوت گذاشتن، می تونی با دندون کرم خورده ات اونو پاره کنی و بریزی تو خندق بلا. هیچی هیچی مطلقا هیچ کدوم از توانایی های باقی مدلها و محصولات خداوندی را نداری این به کنار، الان که به کبوترها غذا می دادم دیدم حتی به لحاظ سلامت زیست جمعی هم، خدای آزمون گر، هرچه پیشتر رفته چیزهای بهتری ساخته است. غذا که برای کبوترها ریختم، یک تکه نون خمیر بود در اصل، هیچ کبوتری نتونست دو دستی اون تکه نون را برداره برای خودش! مطلقا نتونست. اولی که رسید به نون یک نوک زد بهش، بلندش کرد، کله اش را تکون داد، یک لقمه موند تو نوکش بقیه اش پرت شد کنار. یکی دیگی اومد نوک بعدی را زد و البته که دیگ حرص و آز و طمع اولی همچنان می جوشید کما اینکه ول نکرد بره لقمه اش را بخوره، همونو جویده و نجویده انگار تف کرد و باز پرید گاز بعدی را زد! منتهی می خوام بگم اینکه خدا دید آدمیزاد وقتی به یک تمکنی می رسه، تازه تمکن و نون و نوا که تو سرش بخوره، حتی تو دوران کرونا وقتی مثلا هزار تا ماسک داره، نمی کنه یکی بزنه رو پوزه اش و بقیه را بده به بقیه! اونو ا حتکار می کنه! جمع می کنه و بقیه را محروم می کنه. همینطور درباره غذا، پول و باقی امکانات! این نقص خلقت آدمیزادی را قطعا خدا در آفریده های کاملتری مثل پرنده های خرد، جبران کرده! کبوتر، این نقیصه را نداشت. دور هم خوردند و شادمان و آزاد پرکشیدند دنبال لقمه ای دیگه...