دیشب همینجوری که اون آهنگ حاجی دست خوش را می شنیدم، هی رفتم جلو و بعد دیدم ای وای بر ما که در کنار خیلی چیزهای دیگه که بلد نبودم و نیستم، حرف زدن این جوونهای رپر امروزی را هم سر در نمیارم! یک چیزهایی می گفتند که من تاحالا نشنیده بودم و نمی فهمیدم یعنی چی اصلا. گوشه کنایه ها و اصطلاحاتشون که بماند، مثلا دیس کردن، دیس شدن، چیزهایی از این قبیل هم بود که انگار دیگه کسی ندونه یعنی خیلی خز و عقب مونده است. به نظر یک اصطلاح خیلی رایجی بود و تازه از این دست اصطلاحات خیلی هم بود!
یکم رفتم پیش یک پسر دختری نشسته بودند این آهنگ این بابا را تفسیر می کردند! بعد هی گفتند به به است و الخ، از اولش گذاشتند و هر ثانیه استپ کردند و تفسیر کردند که این نمی دونم لبهای میلاد حاتمی است و اون چشم و ابروی نمی دونم کی است و اینجا منظورش فلانی است که تو ترکیه پورش کرایه می کرد کلیپ ضبط میکرد و اون منظورش بهمانی است که شاخ مجازی شد و خلاصه از این دست. دیدم هی وااااااااااای من! انگار یک دنیای موازی ای هم هست که من کلا ازش سر در نمیارم! یک رفاقتها یارقابتهایی که اونم نمی فهمیدم. یعنی رپ می خوندند برا هم، تا فلان فلان همو ترتیب می دادند، بعد سلام علیکشونم به جا بود انگاری...
خدایا منو بکش کم کم!