این همسایه ام، از اون معدل بالاهای ایران است. یک جوری بالا که بورسیه اش تقریبا تضمین شده بود. یادم نیست عددش چنده ولی بالا بود بهرحال.

نمی دونم که دولتی بود یا آزاد و دارغوز آباد هم ولی اون مهم نیست برای اینها. عدد مهمه.

حالا الان که کنارمه خوبه که ببینم چکار می کنه.

صبح ساعت نه از اتاقش رفت دانشگاه.

هنوز ولی برنگشته!!

اینها ظاهرا وقتی کار می کنند تمرکز می کنند. چیزی که من نمی تونم!