پنیر نداشتم، از مدرسه با مترو اومدم که سر راه از فروشگاه اوکراینی پنیر خوشمزه بخرم. یک شیشه هم شربت خریدم. یکی دو تا پاکت هم ادویه. فلفل سیاه و فکر کنم ریحون خشک شده. یک تکه نسبتا طولانی را باید پیاده میومدم. سربالا بود و گرررررررررررم و ماشینهایی که تو سربالایی دوووود می دادند و فحش می خریدند به طبع. تو مسیر از بطن قدیمی ترین و سنتی ترین و تاریخی ترین جاهای شهر رد می شدم. یکی دو تا عکس هم گرفتم اما، اینبار دیگه نه از سر شوق!! چقدر به چشمم میاد که اینجا در قیاس با اسپانیا عینهو دهاتی است در مقابل شهر! چه عظمتی داشت اونجا. اصفهانی ها می دونند میدون امام را، حالا تصور کن از هر میدون امامی که بیرون می رفتی یکهو یکی دیگه جلوه می کرد! از اون بیرون می رفتی باز یکی دیگه یکی دیگه یکی دیگه و هیچ دوتایی هم شبیه هم نبود! وحشتناک این شهر با شکوه و زیبا بود، و هر زاویه اش آثار ثروت و تمکن و آرامش و سلیقه خودشو بهت تحمیل می کرد. از چیزهای عجیب این شهر، والنسیا، یکی هم شهرسازی اش بود. خیابونها. عینهو باقلوا، همه چیز لوزی بود!! یعنی یک خیابون من ندیدم که چهارراه قائم الزاویه داشته باشه!! تمام لوزی لوزی به هم می رسید. بجز این، هیچ تقاطعی به چهار خیابان ختم نمی شد، بلکه اقلا دو سمت هر تقاطع یک فضای نسبتا بزرگی بود که دو سه تا خیابون بهش می رسید!! یعنی شده می گن مغازه دو نبش سر کوچه، اینجا چهارتا از این دو نبش ها نبود، خیلی بود! اقلا دوازده تا دو نبش بود، تو هر چهار راه! بعد مثلا می خواستی تو چهارراه به چپ بپیچی، این نبود که صاف بری پشت چراغ منتظر بشی بعد بپیچی نه!! اول می چرخوندت سمت راست، دور یک فلکه مانند، می چرخوند تو سمت درست قرارت می داد، در حالی که اونها که می خواستند مستقیم برن همچنان می رفتند، بعد برای شما چراغ را سبز می کرد. گرفتید؟ یعنی برای چرخش به پچ شما باید از سمت راست از خیابون مستقیم خارج می شدی یک ربع دور می زدی پشت چراغی که اون سمت متعامد هست منتظر می شدی!!
قشنگ بود. چی بگم. خیلی قشنگ بود. غذاها عالی. از ایده های قشنگ که به ذهن آدم میاد همین سبک غذاهاشون بود. مثل ما نبود که ییهو یک بشقاب پر کنه بذاره جلوت. حالا یک بشقاب و یک کاسه مثلا. نه. به تعداد زیاد، فینگر فود بود. لقمه لقمه بود با طعمهای مختلف! البته همه جا نه و سبک یک عده ای اینجوری بود. شما فکر کن پنج مزه مختلف را تو یک پرس غذا تست بکنی!! وحشتناک عالی بود!