دیروز داشتم یک کلیپی می شنیدم با این موضوع که علی، امام اول عرب، پسرش حسن را سر منبر لعن کرده است.
دقیقا با همین عنوان،
و وقتی کلیپ را گوش دادم دیدم طرف مرد حوزوی با آدرس دقیق در کتاب های رمّالی خودشون با ذکر مجلد و صفحه و سطر، نشون داد که این حرف را شکمی نمی زده است. حالا اون که اهمیتی نداره برای من ولی من داشتم به موضوع انگل زادگی در نسلهای دوم سوم قدرت فکر می کردم، چیزی که اون زمان هم بوده است گویا. شما تصور کن خود پیغمبر از وضعیتی که می گن فحشش می دادند و خاکستر رو سرش می ریختند میاد می شه رهبر بلامنازع. در این بین یک عده هم همیشه همراه و در رکابش بوده اند که یکی از اینها، علی بوده. همین مسوولینی که از هر دری بیرونشون می کنی می بینی از یک در دیگه سفارت خونه و مجلس و کمپانی سر در میارند. حالا، طبیعی است که بشر بلافاصله بعد از ارضا شدن در قدرت، رو به لذّت می بره!! کامیابی!! خود نسل اول و دوم هر حرکتی بهرحال مشغله هایی داره که باید سلسله را جا بندازه و تحکیم کنه اما نسل بعدیشون دقیقا همون نسلی می شه که یا در عیش و عشرت خودشو خفه می کنه یا کارهایی می کنه که یک آدم عاقل عادی هرگز نمی کنه!! حسن این حضرات هم که می شده آقازاده یکی از مسوولین اون زمان، میفته به زن بارگی!! دقیقا شما از حسن هرآنچه در تاریخ بخونی یکی صلح کردنش هست، که نمی گن معامله، بهش می گن صلح!! طرف کلی معاویه را تیغ زد و ازش پول گرفت تا گذاشت اون حاکم باشه. اینو ذکر نمی کنند! فقط می گن بزرگواری کرد صلح کرد. دومین چیزی که از حسن هست، زن بارگی ایشون است که البته با این لفظ منفی بیانش نمی کنند، بهرحال آقا زاده اون دوران بوده و گوزش هم خوشبوست!! اما می گن اینقدر زن گرفت و طلاق داد که تقریبا همه را می دونست!!
انگل زادگی و روال مشخّص!
درباره پسرهای صدام هم که بخونید همینه. پسرهای قزافی هم...