خدا شاهده اصلا راحت نبود غلبه بر فراخت و اومدن دانشگاه!

یک کاری را که اینها تو آزمایشگاه به راحتی و هر روزه انجام می دن، قراره ازشون یاد بگیرم. دیروز پرسیدم، وقت نبود انجام بدیم. دیدم اگه امروز نیام باد می خوره پشتش. جمممممممع کردم فراختم را اومدم و الان منتظرم که دستشون آزاد بشه یادم بدن. بعنوان یک دکتر در این رشته، باید یک حداقل هایی را بدونم.

رو به روی من آنتونیو نشسته است. استاد دانشگاه دارغوز آباد سفلی است در برزیل. ده سال قبل اومده دکتر بشه، بنا به مشکلاتی رها کرده رفته و الان یکسال بیشتر هست که برگشته کارشو تکمیل کنه. آنتونیو تعطیلات کریسمس رفت آلمان پیش پسرش که دانشجو هست! خواستم مقیاس سن و سال و تلاش و امید به زندگی را ببینید. آنتونیو در کاربرد تکنولوژی ها و تکنیک های جدید، مثل کار با دیتا بانکهای بزرگ، اندکی خنگ است، ولی بی نهایت مهربان درست و سالم. نمونه ای از آدمهایی با سطح خوبی از مهارت و وجدان کاری که در حال انقراض هستند. عوضش نسل جدید میان که بی اینکه بفهمند، عین ماشین کارها را تکرار می کنند. دیروز یک دختره، لارا یا لادا، اهل پرتغال اومد و لیو تحت فشار، طی حدود سه ساعت، این دانشجوی فوق لیسانس را با یک نرم افزار آشنا کرد. با اپراتور بودن اون نرم افزار و الا یاد گرفتن کنه و بنه اون نیاز به خوندن کتاب داره و با گفتن استاااااااااااد، حل نمی شه. حالا این خانوم قرار است کاری را که سارا یک سال بیشتره دست گرفته و نمی تونه جواب بگیره، تکمیل کنه. بجز خود سارا، سلسو، و قبلش لیو روی همین موضوع کار می کردند ولی چون از دم کنه ماجرا را نمی فهمند و اپراتوری کار می کنند، جواب خوبی هم نمی گیرند. مسخره اش اینه که می کوشند جوابی که می گیرند مشابه چیزی باشه که بقیه قبلا گرفته اند!! یعنی علم اینقدر گه گیجه شده که کارهای جدید با کارهای قبل مقایسه می شه و اگه مشابه نباشه، زور می زنند که مشابهش کنند!

بگذریم.

دقت کردید بعضی چیزهایی که از قضا خیلی هم شیکند و دوستشون داریم را، اگه بمیریم، کسی تف هم نمی کنه بهشون؟! دیروز یک خانوم مسن تو مترو بود کیف زنونه چرم عالی ای داشت. منتهی وقتی بمیره، بعید می دونم کسی اونو دست بگیره. آدم حس می کنه چربی های میّت به کیفه هست! باید بره دبّاغی و نو بشه تا بعد!

نه فقط این. مثلا کفشها. یا کوله پشتی حتی...

فکر کنم زن آدم تنها چیزی است که وقتی آدم خودش بمیره، زنه مشتری زیاد پیدا می کنه!