از خصوصیات جوامع خارجی اینه که وقتی کسی میاد تو اتاق، درسته که مثلا می گه صبح بخیر، ولی اون اصلا جواب شما را نمی شنوه و بخاطر همینم فرقی نداره شما جواب ندی، یک کلمه جواب بدی، یا شروع کنی چاق سلامتی!! اون بابا ایرفونش را از مجرای گوش جوری تپونده به خودش که تا لوزالمعده اش فرو رفته و اصلا نمی شنوه چی می گی شما! صبح بخیر هم یک عادت است، یا یک اعلام حضور، هیچ قصد و منظوری هم از رفاقت و گرم گرفتن و همدلی و خلاصه صحبت، ممکنه توش نباشه!

ربات های شاشو!

اگه یک کاری می کردند این آدمها نرینند، دیگه کلا همه چیز کامل می شد! آخه غذا خوردنشونم به آدم نمی خوره احمقها! یک چیزهای گهی می خورند که خدا می دونه!