قبلا هم گفته ام، یکی از چیزهایی که به نظر من از مفاخر ما و از میراث کهن ما و از نشانه های فرهنگی ماست، غذاهای ماست!
اینکه یک غذا باید شش ساعت رو شعله ملایم بمونه تا قشنگ دچار افعال شیمیایی بشه اصلا،
شاید امروزه اتلاف وقت باشه و اتلاف سوخت باشه و گرم کردن زمین باشه و یا هرچیز اما، محصولش یک چیز خوبی بوده و هست که نمی شه منکرش شد!
فلانکی، دوستمون، یک عکس فرستاده، یک کاسه است اسفناج خرد شده توشه با گردویی که روش پاشیده.
می گم همین؟
میگه که روغن زیتون و یک قاشق سرکه سیب هم بزن.
نوشتم زن حسابی، این غذای کون گشاده هاست!! غذای ایرانی نشون من بده!
مد شده هر الدنگی به بهانه گیاه خواری و رژیم و نمی دونم سالم زیستن و الخ، منوی گوسفندها را برگزیده، بعد بهش فخر هم می فروشه!
گممشو بابا! اینها را اگه واسه لاغری می خورید هم باید خدمتتون عرض کنم که تنها غذای گاو هم همینه از قضا!
اونم گاو پرواری!
جمع کنید خودتونو ریدید به همه چیز رفته! عیب نداره اگه پولشو نداری یا اگه وقتشو نداری همینو هم فقط اسفناجشو بخور، کسی غلط می کنه بهت خرده بگیره، اما اینکه بخوای معنی کلمات را ترور کنی مثل اون الدنگ، این دیگه تو کت من نمی ره!