یک چیز فکر کنم ثابت شده ای هست که آدمها وقتی صدای خودشونو می شنوند، تصمیم می گیرند کمتر زر زر کنند!

تفاوت فاحشی که هست بین تصوری که از صدای خودمون داریم، با آنچه بقیه می شنوند، باعث این غریبگی می شه. ما همیشه صدای خودمون از کاسه کله خودمون می شنویم. فرق داره با صدای آزاد.

من امروز رفتم عکس گرفتم برای پاسپورت. و امروز به این نتیجه رسیدم که عه عه چقدر قیافه زشتی دارم! چاق و پر هم شده صورتم، هیچ خوشم نیومد از خودم!! فکر کنم همیشه از بس دار و درخت و عینک و چیزهای مختلف تو عکسها هست، نمی فهمیم اصل کارمون چقدر داغونه!

نه؟