دلمان برای رفقا هم تنگ شده است. معلوم نیست دیگه بعد اینها، کسی اصلا ما را بشناسه، یا نشناسه دیگه!

پری جون و گلی جون و اخی جون و رومی جون و دیگه کی؟ خیلی بودند! :)) یکم دیگه بگذره همین ها هم از یادم می ره.

خدا شاهده!

یک آهنگی دارم گوش می کنم به اسم موشعلی کونی، با شعر حسین خلج.

چقددددددددددر یک آدم می تونه حقیر و پست و نیرز باشه که اینجور یک مملکت را به خاک بشونه! کدوم حکومت الدنگی جز حکومت کونی ها به تاریخ سراغ دارید که طی 48 سال، سه تا جنگ را بر مردم خودش تحمیل کنه؟! تف به ذات نداشته ات حرومزاده. تف به ذات نداشته همه تون!

آخ آخ ملی جون را یادم رفت!

طفلک ملیحه قبل جنگ مادرش فوت کرد. با اینکه مریض بود و بسیار از پا افتاده اما، ملیحه هم ترکید. گاهی آدمها خیلی بیش از حد تصور، جونشون به جون هم بسته.