یک انسان کبیر!
عکس دروازه قرآن شیراز را دیدم،
عکس قدیمش را
نور به قبر رضا شاه بباره! اگه اون نبود، تفکیک ایران و افغانستان برای احدی روشن نبود! ما دقیقا به همّت یک بزرگ مرد از اون بدویّت خارج شدیم، و اگر چه بعدها دورانی تباه را تجربه کردیم اما هرگز به دوره قبلی بر نگشتیم.
داشتم به هایده و گوگوش گوش می دادم. یوتیوب از دم و دم هم می خونه از همه،
باز به ناخودآگاهم اومد اگه اون دوران با شکوه نبود، چه حرفی داشتیم ما برای زدن؟! می دونید، اگه فردوسی زمانی فارسی را زنده کرد،
که کرد،
و من هر بار عربی حرف زدن منصور بربری را می بینم به روح فردوسی رحمت می فرستم،
اما باید کار این مرد بزرگ را هم همواره یاد کرد که اگر نبود بی شک ما هنوز با خشت خام خونه می ساختیم و از ملّای محل دعا می گرفتیم...
نور به قبر هر آنکه با نیّت صاف، خدمت کرد!
و گه به گور هر آنکه غیر از این کرد!
آتش به قبر خودش و نسل نا پاکش!