کویتی پور
یک جایی یک زمانی می خوندم که یک خارجکی ای که سفر رفته بوده و جاهای مختلفی را دیده بود، ممل مختلف را توصیف کرده بود.
اون آدم، ایرانی ها را آدمهای شجاعی توصیف نکرده بود، دلیلش هم این بود که آیین هایی مثل دوئل، تو ایران دیده نشده است.
خب، ممکنه کسی اینو مستدل و از راه مقایسه، بپذیره اما،
باور کنید مردم ایران هم آدمهای شجاعی اند!
آخرین نمونه اش، آهنگی است که کویتی پور دیروز داده بیرون به نام رئیس.
آهنگی که به صراحت، خطاب به حضرت آیت الله است! اینم یکی دو بیتش:
وقتشه که صندلی ولت کنه!
شعرمون مهر غضب خورده رئیس
روزگارمون به شب خورده رئیس
انتخابمون رکب خورده رئیس
غم وبال دل تنگمون شده
زندگی میدون جنگمون شده
همه از همدیگه غافلند رئیس
دزدامون شریک غافله اند رئیس
ما را به نداشتن عادت دادند
اونها که دست رفاقت دادند
حالمون بدجوری داغونه رئیس
کبکمون خروس نمی خونه رئیس
و بعد یک دکلمه از یک خواننده جوان...
دشمن اومده میونمون رئیس
ترس افتاده به جونمون رئیس
جون نداره پهلوونمون رئیس
وقتشه زمونه باطلت کنه
وقتشه ه صندلی ولت کنه!
هیشگی اینجا دیگه پشت هیشگی نیست
این گلایه ها را با خون بنویس
خسته ام از تو و این شهر حریص
حال من بده منو بکش رئیس
ما، بی شک مردمان شجاعی هستیم! بی گمان دخترهای ما از شجاع ترین ها هستند. یادمه موقع انقلاب که بود ریتا عین این ابله ها نگاه من می کرد می گفت چرا مردمتون کاری نمی کنند. وقتی یک کلیپ از کاری که می کنند را براش گذاشتم که ببینه، نتونست حتی ببینه!! تصور کنید، یکی می ره تو خیابون جلو مزدور جماعت و حرامی اجیر شده جان می ده، هم قطارش اینجا حتی طاقت خوندن خبرش را نداره! بعد به ما می گن شجاع نیستید؟!
ریدید!