بن بست
تو کار تحقیقاتی، دو حالت داره، فقط
یا از قبل می دونیم که فلان کار و روش جواب می ده،
یا نمی دونیم!
در این صورت بعد از تحقیق ممکنه یافته ها این باشه که این راه بن بست است، و یا ممکنه این باشه که بله این راه حل است!
منتهی چون رو یک ناشناخته ای کار می کرده ایم ارزش هر دوی این جوابها یکی است!! جفتش یک ارزش علمی را داره.
ولی اگه از قبل می دونیم جواب چیه،
این دیگه کار تحقیقاتی نیست! این خر عصاری بودن است و تکرار چیزی که بلدیم! این تقلب در تحقیق است! تحقیق نیست اصلا! تکرار است!
حالا با یک جماعت خری طرف باشی که عادت به انجام و به لذت بردن از دومی باشه، کار سخت می شه.
حقارت آمیز است که دوستان من مدتها وقت می ذارند تست می کنند بعد با نتیجه تست های شصت سال قبل مقایسه می کنند اگه همخوان باشه موفقیت حساب می کنند و ذوق می کنند، هرکجا هم که همخوان نبود، حذف می کنند اصلا ارائه نمی کنند!!
این یعنی که ما قرآن علمی مون همون شصت سال قبلی است! ما زر می زنیم که داریم فکر می کنیم! داریم تحقیق می کنیم.