چند شب قبل خونه آبجی برا دوستامون پیتزا پختم. خیلی خوشمزه شد، ولی یک مشکلی داشتم اونم این بود که خمیر را نمی تونستم قشنگ باز کنم. مرحله تبدیل چونه گرد به یک صفحه گرد خمیر که ضخامت همه جاش یکی باشه، خیلی مشکل بود. از قبل هم می دونستم اینجا یک قلقی داره که من بلد نیستم. وردنه کار را حل نمی کنه چون با وردنه هی باید خمیر را فشرده کنی و از یک جایی به بعد هم دیگه کار نمی کنه. به دست نونواها که دقت کنید، تمام تافتون پز ها، بعد از اینکه یکی دو تا وردنه می کشند روی چونه بعد چونه پهن شده را بر می دارند و چند دور رو دستاشون اینور اونور می اندازند و از عجایب روزگار که نون پهن و مسطح می شه می ذارند رو شاطه و بعد لبه ها را رو شاطه مرتب می کنند، اغلب با کشیدن و نازک کردن، و نهایتا می کوبند به دیواره تنور.

این قلقل جهانی(!)، یک تجربه زیستی است به نظرم. چیزی که بشر به عمر دراز به دست آورده و موفقیت در انجامش تابع تمرین آگاهانه است به طبع. این دو شب که نون پختم سعی کردم قلقش را به دست بیارم. هنوز نشده. یعنی چونه باز می شه پهن می شه منتهی ضخامت ها خارج از کنترلمه و یکجا نون پاره می شه یکجا کلفت می مونه. طریقه کار اینه که باید چونه پهن شده را بکوبی به ساعد دستت، یک بخش از چونه که با دست تماس داره تکیه گاه بقیه می شه، بقیه اش بر اثر ضربه از ساعد دست دور می شه و همین باعث پهن شدنش می شه. اما چطوریه که یکنواخت پهن میشه، نمی دونم! یعنی اصولا باید یکنواخت پهن بشه ها نمی دونم چرا یک جایی اش نااااااااااازک می شه یک جایی کلفت می مونه. لابد بد می کوبم. تمرین می کنم بهرحال.

شما چه می کنید؟ تمهید شما چیه؟

با این چیزی که گفتم به نظر میاد ماشین های پخت نان که با غلطک زدن خمیر را پهن می کنند یکی از دلایل کیفیت پایین نون باشند!! باید یک ماشینی ساخت که بتونه چونه را دو تا وردنه بزنه، بعد بکوبه به استوانه هایی شبیه به دست انسان. با تنظیم شدت کوبش و چرخوندن چونه بین کوبش های مختلف می شه قشنگ نونی ایده آل به تنور زد، به نظرم.

نه؟