تو اینستا که می چرخم معمولا کلیپ هایی که از دختربچه های دو سه ساله هست را، برای همه به اشتراک می ذارم.
بچه ها را،
دختربچه ها را،
تو اون سن خیلی دوست دارم.
در این بین یک تفاوت بی نهایت واضح هست بین دختربچه های خارجی، با ایرانی ها.
درحالی که ایرانی ها گنده گویی و طلبکاری و حق به جانب بودن را تداعی می کنند و تمرین می کنند و بخاطرش آفرین می گیرند،
خارجی ها هوش و زندگی و طبیعت و کودکی و خالصی را نمایش می دن. شادی کودکانه را نشون می دن ولی ایرانی ها اغلب در حال طلبکاری کردن اند!
و این وضع ریده مال،
محصول مادران (و پدرانی) هست که خودشون هم نه تربیت شدند، نه زندگی کردند!
گاهی که برای دوستانی که بچه کوچیک دارند کلیپی آموزشی می فرستم که خارجیه چطوری با بچه تعامل می کنه، چطوری تربیتش می کنه، چطور تعلیمش می ده نامحسوس، اغلب بازخوردی که می گیرم اینه که می گن چه سخت! چه جالب! یعنی بی خبری از اینکه چی باید باشه و چه هست! مثلا مادری با بچه اش شعر کودکانه تمرین می کرد و طی شعر داشت شمردن را و اسم میوه ها را خیلی نامحسوس بهش یاد میداد. یا یکی دیگه عملا ریتم های موسیقی را در درون بچه نهادینه می کرد حین بازی! باور کنید مترونوم را داشت باهاش کار می کرد! فرستادم برای یارو، نوشته من برا بچه لی لی حوضک می خونم!
لی لی حوضک؟!!