از رو حافظه ام می گم، زیاد یادم نیست درست باشه یا نه.
تو آبادی ما، یک نون شیرینی مخصوصی می پختند از قدیم، تو هر خونه ای که تنور بود، ما بهش می گفتیم کاکولی. تو استان ما شهرهای دیگه بهش می گفتند کوپچی.
خمیر این نون با شیر درست می شد. بعد برخلاف نون معمولی، یک رومال داشت. معمولا گلرنگ استفاده می شد، تخم مرغ، شاید زرد چوبه مثلا. چونه ها را که پهن می کردند اندازه نون نازکش نمی کردند یکسانتی ضخامت داشت. تو خمیر گردو و کشمش و مغزجات هم می ریختند. بعد نکته اش این بود که این نون شیرینی خاص را چهل هشتم می پختند! یعنی می شد بعد از اینه شرّ آشوب کربلا می خوابید و می شد دیگه جشن بگیرند. شاید هم جشن همون ماجرا بود می گرفتند!! ولی این جالب بود که تاریخ و مناسبت داشت پخت اون نون. بعد هر خاله ای هم یک جوری می پخت که مزه ها فرق می کرد. مثلا ما تنور گازی داشتیم حتما فرق می کرد نونمون با مال مادربزرگ که تو تنور گلی زمینی می پخت. با مال خاله ام فرق می کرد. هرکی هم می پخت یک پنج شش تایی برای بقیه فامیل می فرستاد و یک موقع هایی تو جانونی یا تو یخچال شما انواع تولیدات خودمون و مادر بزرگ و خاله ها را داشتی و خداویکیلی بجز سر تنور، هیچوقت دیگه هم من دلم نمی خواست اون نون را!
الان نمی دونم چرا کیک من طعم اون کاکولی ها را داد، یادم افتاد...
خاک به گور ما دهاتی ها کنند!! حتی شیرینی مون هم یک جوری نبود که بشه یکی بره مغازه بزنه تولید کنه در حجم زیاد بده تو بازار. بیسکوییت نبود. نون شیرمال نبود. یک چیز مسخره بوده. یعنی خوب بودش ها، صنعتی نبود. تجاری سازی نشده بود...